Ve bilin ki Allah’ın Resûlü içinizdedir. Eğer o, size birçok işte uysaydı, elbette sıkıntıya düşerdiniz. Ancak Allah size imanı sevdirdi, onu kalplerinizde süsleyip-çekici kıldı ve size inkârı, fıskı ve isyanı çirkin gösterdi. İşte onlar, doğru yolu bulmuş (irşad) olanlardır. Allah’tan bir fazl (bir ihsan ve lütuf) ve bir nimet olarak. Allah, bilendir hüküm ve hikmet sahibidir. (Hucurât, 7-8)

Ravi: Ebu Nadra

Ebu Said el-Hudri (ra): “Bilin ki, içinizde Allah’ın Peygamberi bulunmaktadır. Eğer O, birçok işlerde size uymuş olsaydı şüphesiz kötü duruma düşerdiniz. Ama Allah size imanı sevdirmiş, onu gönüllerinize güzel göstermiş; küfrü, fıskı ve isyanı da size iğrenç göstermiştir…” (Hucurat, 7-8) mealindeki ayeti okudu ve şöyle söyledi: “İşte bu kendisine vahyolunan peygamberinizdir (sav). Peygamberin uyması melhuz olan kimseler de -ki ayette “size uymuş olsaydı” diye zikredilenler- sizlerin en hayırlı imamlarınız olan Ashab’dır. Dünkü durum öyle olunca bugün haliniz nedir?”

Kaynak: Tirmizi, Tefsir, Hucura, (3265)

Reklamlar

Şüphesiz, hücrelerin ardından sana seslenenler de, onların çoğu aklını kullanmıyor. (Hucurât, 4)

Ravi: Bera

Hücrelerin arkasından sana ünleyenler, herhalde ekserisi aklı ermiyenlerdir… (Hucurat, 4) mealindeki ayetle ilgili olarak şu açıklamayı yaptı: “Bir adam kalkıp: “Ya Resulallah, benim övmem bir yüceltme yermem de alçaltmadır” dedi, Resulullah (sav): “Böyle yapmak Allah’a aittir” cevabını verdi.”

Kaynak: Tirmizi, Tefsir, Hucurat, (3264); Ebu Davud, Edeb 71/4926)

Ey iman edenler, Allah’ın Resûlü’nün huzurunda öne geçmeyin ve Allah’tan sakının. Şüphesiz Allah, işitendir, bilendir. Ey iman edenler, seslerinizi peygamberin sesi üstünde yükseltmeyin ve birbirinize bağırdığınız gibi, ona bağırıp-söylemeyin; yoksa şuurunda değilken, amelleriniz boşa gider. (Hucurât, 1-2)

Ravi: Abdullah İbnu’z-Zübeyr

Beni Temim kabilesinden binekli bir grup Hz. Peygamber (sav)’in yanına geldiler. Hz. Ebu Bekir: “Ka’ka’ İbnu Ma’bed (ra)’i bunlara emir tayin etmesini, Hz. Ömer (ra) de Akra İbnu’l-Habis’i emir tayin etmesini Hz. Peygamber (sav)’e söylediler. Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer’e çıkıştı ve: “Sen bana muhalefet etmek istiyorsun!” dedi. Hz. Ömer (ra): “Asla sana muhalefet etmeyi düşünmedim!” dedi. Aralarında ithamlaşma oldu ve sesleri yükseldi. Bunun üzerine şu ayet nazil oldu. (Mealen): “Ey iman edenler, Allah’ın ve Resulünün huzurunda (sözde ve işte) öne geçmeyin, Allah’tan korkun. Çünkü Allah hakkıyla işiten, (her şeyi) bilendir.. Ey iman edenler, seslerinizi Peygamberin sesinden yüksek çıkarmayın. Ona, sözle birbirinize bağırdığınız gibi bağırmayın ki siz farkına varmadan amelleriniz boşa gidiverir.” (Hucurat, 1-2).

Kaynak: Buhari, Tefsir, Hucurat 1, 2, Meğazi 67, İ’tisam 5; Tirmizi, Tefsir Hucurat (3262); Nesai, Kaza’ 6,

Hani o inkâr edenler, ‘gurur ve soy asabiyetini’ (hamiyeti), cahiliyenin ‘gurur ve soy asabiyetini’ kendi kalplerinde alevlendirip-kışkırttıkları zaman, hemen Allah; elçisinin ve mü’minlerin üzerine ‘(kalbi teskin eden) güven ve yatışma duygusunu’ indirdi ve onları ‘takva sözü’ üzerinde ‘kararlılıkla ayakta tuttu.’ Zaten onlar, buna layık ve ehil idiler. Allah, her şeyi hakkıyla bilendir. (Fetih, 26)

Ravi: Übey İbnu Ka’b

Allah, peygamberine ve inananlara huzur indirdi. Onların takva sözünü tutmalarını sağladı (Feth, 26) ayetinde geçen “takva sözü”nden, Lailahe İllallah’ın kastedildiğini Hz. Peygamber (sav)’den işittiğini söylemiştir.

Kaynak: Tirmizi, Tefsir, Feth, (3261)

Onlara karşı size zafer verdikten sonra, Mekke’nin göbeğinde ellerini sizden ve sizin de ellerinizi onlardan çeken O’dur. Allah, yaptıklarınızı hakkıyla görendir. (Fetih, 24)

Ravi: Enes

Sabah namazı sırasında Ten’im dağından seksen kişi Resulullah (sav)’ın üzerine geldiler. Niyetleri onu öldürmekti. Yakalandılar. Hz. Peygamber (sav) onları serbest bıraktı. Bunun üzerine şu ayet indi. (mealen): “Sizi onlara üstün kıldıktan sonra, Mekke bölgesinde, onların ellerini sizden, sizin ellerinizi onlardan geri tutan, savaşı önleyen O’dur…” (Feth, 24).

Kaynak: Müslim, Cihad 133 (1808); Tirmizi, Tefsir, Fetih (3260); Ebu Davud, Cihad 130, (2677)

Şüphesiz, Biz sana apaçık bir fetih verdik. Öyle ki Allah, senin geçmiş ve gelecek (her) günahını bağışlasın, üzerindeki nimetini tamamlasın ve seni dosdoğru bir yola yöneltsin. (Fetih, 1-2)

Ravi: Enes

Ey muhammed! Doğrusu biz sana apaçık bir zafer sağlamışızdır. Allah böylece senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlar, sana olan nimetini tamamlar, seni doğru yola eriştirir (Feth, 1-2) ayetleri Hudeybiye dönüşü Hz. Peygamber (sav)’e nazil oldu. Ayette geçen “apaçık zafer (Feth-i Mübin)” Hudeybiye zaferidir. Ayet inince: “Ey Allah’ın Resulü, ne mutlu, kutlu olsun, saadetli olsun, Allah Teala hazretleri senin için ne yapacağını sana açıkladı. Acaba bize ne yapacak?” dediler, bunun üzerine şu ayet indi: “İman eden erkek ve kadınları, içinde ebedi kalacakları, içlerinde ırmaklar akan cennetlere koyar, onların kötülüklerini örter, Allah katında büyük kurtuluş işte budur” (Feth, 5).

Kaynak: Buhari, Meğazi 35, Tefsir, Feth 1; Müslim, Cihad 97 (1786); Tirmizi, Tefsir, Feth (3259)

Hani cinlerden birkaçını, Kur’an dinlemek üzere sana yöneltmiştik. Böylece onun huzuruna geldikleri zaman, dediler ki: ‘Kulak verin;’ sonra bitirilince kendi kavimlerine uyarıcılar olarak döndüler. (Ahkâf, 29)

Ravi: Alkame

İbni Mes’ud (ra)’a dedim ki: “Sizden kimse, cin gecesinde Hz. Peygamber (sav)’a refakat etti mi?” “Hayır, dedi, bizden kimse ona refakat etmedi. Ancak bir gece O’nunla (sav) beraberdik. Bir ara onu kaybettik. Kendisini vadilerde ve dağ yollarında aradık. Bulamayınca: “Yoksa uçurulmuş veya kaçırılmış olmasın?” dedik. Böylece, geçirilmesi mümkün en kötü bir gece geçirdik. Sabah olunca, bir de baktık ki Hira tarafından geliyor. “Ey Allah’ın Resulü, biz seni kaybettik, çok aradık ve bulamadık. Bu sebeple geçirilmesi mümkün en fena bir gece geçirdik” dedik. “Bana cinlerin davetçisi geldi. Beraber gittik. Onlara Kur’an-ı Kerim’i okudum” buyurdular. Sonra bizi götürerek cinlerin izlerini, ateşlerinin kalıntılarını bize gösterdi. Cinler kendisine yiyeceklerini sormuşlar. O da: “Elinize geçen, üzerine Allah’ın ismi zikredilmiş her kemik, olabildiği kadar bol etli olarak sizindir. Her deve ve at mayısı da hayvanlarınızın yemidir” buyurmuşlar. Sonra Resulullah (sav) bize şu tenbihte bulundu: “Sakın bu iki şeyle (kemik ve kuru hayvan mayısı) abdest bozduktan sonra istinca etmeyin, çünkü onlar (cinni olan) din kardeşlerinizin yiyecekleridir.”

Kaynak: Müslim, Salat 150 (450); Tirmizi, Tefsir, Ahkaf, (3254); Ebu Davud, Taharet 42, (85)